من می خوام بابت خیلی چیزا ازت تشکر کنم ، و بابت چیزهای بیشتری از تو معذرت بخوام.

ازت تشکر می کنم که وسیله ای شدی ، تا وجود یابم. جسم و روحم از وجود عزیزت شکل گرفت.

شاید تصور می شد که این مادر روزی بارش را زمین خواهد گذاشت ، اما تو هرگز این کار را نکردی. من

 همیشه بار تو و تو همیشه یار من بودی

روزهای بارداریت ، راحتی وجودت ، رعایت وجودی بود که با خود حمل می کردی. تا فرزندت متولد شد.

ازت تشکر می کنم. که مرا متولد کردی و گفتند که فارغ شدی .

ازت تشکر می کنم که زبانم را گشودی به مهر ، و سخنان دلنوازم آموختی . ازت تشکر می کنم. که با

اشکهایم گریستی و با خنده هایم ، خندیدی.

ازت تشکر می کنم. که معنی زندگی را در گرمابخشی وجودت ، به من آموختی. مادرم تو وجود منی، و

هرگز نمی توانم تشکر گوی وجود خودم باشم ، آنطور که باید و شایسته.

تو واسطه آفریدن منی ، و من نه از آفریدگار و نه از واسطه او نتوانم که تشکری شایسته کنم.

و اما از تو معذرت می خواهم ازت معذرت می خواهم که نشناختمت آنطور که هستی.

تو مرا می خواهی ، تو وجودم را می طلبی ، چونکه از وجودت هستم.

تو دوست داری که خود را از تو جدا حس نکنم. تو دوست داری که بدانم وجودمان و روحمان یکی بوده است .

لبخند گرمم را برایت عیان نکردم. توجه بی واسطه و بی شرط خود را برایت به ظهور نرساندم.

کثرت بارهایی که بر خود تحمیل کردم ، موجب فراموشی یار دیرین مادرم – آن تجلی مطلق عشق – شد.

و امروز تو باز هم غریبی و تنها. در اوج سرو صداهایی که به اسم مادر می شود باز تو در چشمهایم می

نگری تا شاید گرمای محبت فرزندت را ببینی.

در کلامم دقت می کنی تا عطش قدرشناسی فرزندت را با لبخندت سیراب کنی.

تو امروزهم که خسته تر از گذشته ای ، در پیش فرزند جوانت بر می خیزی و لیوانی آب خنک به دستانش می دهی.

و این استعاره را می فهمم که مي گويي: " فرزندم تو همیشه تشتنه وجود مادرت هستی".

مادرم تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

                                                   "تولدت مبارک "