همین که سرم به بالش نزدیک شه، هنوز چشمامو روی هم نذاشته، رویاها تمام ذهنمو پر می کنن. و من ساعتها غرق درش، هر شب پر و بال بیشتری بهش می دم.

درسته! مثلا قرار بود دیگه آرزویی نداشته باشم!

مثلا آرزو ته کشیده بود و من دیگه می دونستم آرزو کردن یه حماقته...

اما واقعیت این شد که من اصلا متوجه نشدم دقیقا از کی دوباره دارم روی آجر رویا زندگیمو می سازم. اینکار اینقدر برام شیرینه که وقتی رویایی دارم برای اوج گرفتن ، اصلا نمیتونم به تلخیه همه ی بن بستهایی که بالاخره آرزوهامو بر باد می دن فکر کنم.

شلوغش نمی کنم. بعضی وقتا فاصله ی من و آرزوهام به قدری کم می شه که می دونم اگه یه ذره دیگه دست دراز کنم رنگ واقعیت به خودش می گیره اما اغلب سنگی بین منو آرزوهام میوفته که وادارم می کنه فکرشو از سرم بیرون کنم... اینه که برای دوباره رویا داشتن(دوباره زندگی کردن!) اینطور زندگی رو سخت می گیرم.

مگه یه آدم در حد و اندازه ی من چقدر توان داره برای دوباره و دوباره از نو شروع کردن و دوباره باختن؟!

پدرکشتگیه من و دنیا هم وقتی ذهن من پر از آرزو و رویاست اهمیت خودشو از دست می ده! می شم مثل همه...حرفای خوب می زنم... به خوبی از دنیا یاد می کنم... باهاش کنار می یام... براش می نویسم... چون آرزوهام فقط با سازش اونه که می تونه محقق بشه!

خــدایــــم!

خدایـــــــــــا ! تا سپیده صبح فردا خوابی آرام به من عطا کن

من می خوام بابت خیلی چیزا ازت تشکر کنم ، و بابت چیزهای بیشتری از تو معذرت بخوام.

ازت تشکر می کنم که وسیله ای شدی ، تا وجود یابم. جسم و روحم از وجود عزیزت شکل گرفت.

شاید تصور می شد که این مادر روزی بارش را زمین خواهد گذاشت ، اما تو هرگز این کار را نکردی. من

 همیشه بار تو و تو همیشه یار من بودی

روزهای بارداریت ، راحتی وجودت ، رعایت وجودی بود که با خود حمل می کردی. تا فرزندت متولد شد.

ازت تشکر می کنم. که مرا متولد کردی و گفتند که فارغ شدی .

ازت تشکر می کنم که زبانم را گشودی به مهر ، و سخنان دلنوازم آموختی . ازت تشکر می کنم. که با

اشکهایم گریستی و با خنده هایم ، خندیدی.

ازت تشکر می کنم. که معنی زندگی را در گرمابخشی وجودت ، به من آموختی. مادرم تو وجود منی، و

هرگز نمی توانم تشکر گوی وجود خودم باشم ، آنطور که باید و شایسته.

تو واسطه آفریدن منی ، و من نه از آفریدگار و نه از واسطه او نتوانم که تشکری شایسته کنم.

و اما از تو معذرت می خواهم ازت معذرت می خواهم که نشناختمت آنطور که هستی.

تو مرا می خواهی ، تو وجودم را می طلبی ، چونکه از وجودت هستم.

تو دوست داری که خود را از تو جدا حس نکنم. تو دوست داری که بدانم وجودمان و روحمان یکی بوده است .

لبخند گرمم را برایت عیان نکردم. توجه بی واسطه و بی شرط خود را برایت به ظهور نرساندم.

کثرت بارهایی که بر خود تحمیل کردم ، موجب فراموشی یار دیرین مادرم – آن تجلی مطلق عشق – شد.

و امروز تو باز هم غریبی و تنها. در اوج سرو صداهایی که به اسم مادر می شود باز تو در چشمهایم می

نگری تا شاید گرمای محبت فرزندت را ببینی.

در کلامم دقت می کنی تا عطش قدرشناسی فرزندت را با لبخندت سیراب کنی.

تو امروزهم که خسته تر از گذشته ای ، در پیش فرزند جوانت بر می خیزی و لیوانی آب خنک به دستانش می دهی.

و این استعاره را می فهمم که مي گويي: " فرزندم تو همیشه تشتنه وجود مادرت هستی".

مادرم تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

                                                   "تولدت مبارک "