کوچه

از ترک دیوار اتاقم جوانه می زند

خانه

پراز عطر تو می شود

مستی ام درد منو / دیگه دوا نمی کنه

غم با من زاده شده / منو رها نمی کنه... منو رها نمی کنه... منو رها نمی کنه

شب که از راه می رسه / غربتم باهاش میاد

توی کوچه های شب / باز صدای پاش میاد

من غم های کهنه مو بر می دارم /که توی می خونه ها جا بذارم

می بینم یکی میاد از می خونه / زیر لب مستونه آواز می خونه

گرمی مستی میاد / توی رگ های تنم

می بینم دلم می خواد / با یکی حرف بزنم

کی میاد به حرفای من گوش بده / آخه من غریبه هستم با همه

یکی آشنا میاد به چشم من / ولی از بخت بدم اونم غمه

مستیم درد منو / دیگه دوا نمی کنه

غم با من زاده شده / منو رها نمی کنه

خسته از هر چی که بود /خسته از هر چی که هست

راه می افتم که برم/ مثل هر شب مست مست

باز دلم مثل همیشه خالیه/ باز دلم گریه ی تنهایی می خواد

بر می گردم تا ببینم کسی نیست / می بینم غم داره دنبالم میاد

...این روزا شبیه مجنونی شدم که مدام به در و دیوار چنگ می اندازه

٬ناله هاي "..." "..." از سر زبونش نمي افته و همه جا در حال پرسه

زدن پیداش می شه الا کنج دلش.

آخ خ خ. گفتم کنج دل٬ دلم ریش شد٬ تنگ شد! خسته شد! خندید و

بعد هم گریه کرد

"..." بذار باز هم بهت بگم! باز هم سکوت کن تا صدای نجوای دلم رو

بشنوی.اصلا باورت می شه؟! دل حميده هم حرف می زنه!!!

خيلي وقت بود صداشو نشنيده بودم!

ولی عجب صدایی داره!

نمی دونم می شه صداشو توصیف کرد یا نه! اصلا نمی دونم شاده یا

ناراحت.

ولی اینو می دونم خیلی ناراحتیش ناراحتم می کنه...

می گم نکنه فقط٬بازم....

سرم رو از روی برگه بلند کردم و با تعجب چشممو به آسمون گرفته دوختم٬ دل من هم گرفت.

چشمم افق آسمون رو می بینه.هنوز هوا روشنه و من می تونم چیزی از افق رو حس کنم.

چقدر زیباست افق گرفته.

پ.ت:دیوونه ترین دیوونه ی دنیا دیوونه وار دیوونته دیوونه!

پ.ن:منتظر یه مسافرم.

پ.ن:کاش هیچ وقت مثل من نشی اما نه!همون بهتر بشی و بفهمی که چی می کشم.

پ.ن:من دیگه خسته شدم از ترانه و شهر و غزل......

پ.ن:ناراحتی هایم را هیچ وقت به ظاهر نشان نمی دهم در حالی که درونم اتشی دارم.

نمی دونم اولش باید چطوری شروع کنم اما مثل همیشه آخرش با تو !!!

برای وسعت تنهایی های یک انسان واژه ای نیست

یک انسان

تنهایی

................................................

نامردی نمی کنم و بگم من همیشه تنها هستم....یا بگم خدا به تنهاییه من اهمیت نمی ده.... یا من اهمیتی به تنهایی می دم

................................................

برای تنها موندن هام بهونه نمی یارم... انگشت اتهامم رو به سمت اشخاص نمی گیرم... سعی می کنم  وانمود هم نکنم این مشکل دردناک خیلی بزرگه و من دیگه چاره ای جز مردن ندارم

................................................

اما........... به خیلی چیزا قبطه می خورم. کاش یک انسان نبودم!! کاش بودم اما انسان نبودم....یا یک انسان نبودم....کاش یکی از عناصر طبیعت بودم.چیزی که وقتی یک انسان به اون نگاه می کنه احساس آرامشی درونشو پر می کنه و تنهایی رو فراموش می کنه

چیزی که همه ی زیباییش در این فایده اش خلاصه می شه نه در زیباییش

.................................................

کاش مار یا مرغابی بودم.... درخت هم خوبه اما ابر بهتره.... کاش ماهی یا  سنگ بودم.... چیزی میان دریا یا توی آسمون

اصلا فرقی نداشت! چیزی غیر از انسان

فقط چون تنهایی مال انسانه

فقط چون تکلیف یک انسان نامحدوده.فقط چون کسی نمی دونه آخرش چی می شه و این درد یک انسانه

اما آخر یک گل یا یک مرغابی معلومه....زندگی می کنه و زندگی می کنه و زندگی می کنه....تا بالاخره دیگه راهی برای زندگی نباشه.زندگی کردن مثل اعمال قلب یا یک غده مشخصو معلومه و برای زندگی راه های  متفاوتی نیست.چون حتی اگه اون نخواد باز هم زندگی می کنه.تا وقتی زندگی شاید دیگر نخواد که اون زندگی کنه

و این اصلا به اون مربوط نمی شه

شاید شعورهایی هم دارند اما باز هم زندگی براشون مشخصه

...............................................

ابر می باره تا وقتی سبک شه.برگ می روید و تا وقتی همه چیز مهیاست زنده است.زمین می چرخه و می چرخه . ماهی مدام دهانش رو باز می کنه و می بنده. و همین

واقعا همین

................................................

هر مفهومی پشت اینها باشه یا هر دلیلی برای این کارها باشه.....تا ابد همینه و دیگر هیچ

..............................................

هیچ پرنده ی احمقی نیست که آدم بودن رو به پرواز ترجیح بده.یا به مهاجرت

...............................................

اما یه آدم احمقی هست که با دیدن پرواز یک پرنده یا طراوت یک گل دیوانه می شه

و می خواد از خدا بپرسه: خدایا این گل رو بیشتر دوست داری که مایه ی ارامش منه یا من رو که هیچ آرامشی ندارم؟

گرچه تو به همان اندازه خدای اون گلی که خدای منی.اما گل یک گله ولی من هر چیزی ممکنه باشم! این چیزی نیست جز داستان دلخراش یک انسان تنها

زمان نمای طلائی گذشته های نزدیکم را که رنگ تلخی  روزگار و روشنی

 گذر زمان به خود گرفته بود به یک بی احتیاطی، مفت فروختم...

هفته ی پیش!

ککم هم نگزید... بی خیال، متوجه نبودش شدم و ته قلبم گواه بود که او حتی

 متوجه نبودم هم نشده!!

اما دلشوره ی بارندگی اخیر و آفتاب سر ظهر و لگد های بی رحم مردم و

 بدتر از همه  له شدن زیر چرخ ماشین ها امروز چنان به جانم افتاده که اگر

 مشغول به امر استاد نبودم، به خیابانی که آنجا دستم را رها کرد می رفتم و

 وجب به وجبش را پی گیرش می شدم...

امان از مشغله ها و دل مشغولی های ضد و نقیض که مرا مجال وصال نمی

 گذارد!

وقت نماز پیشین، میان ذکر، به یاد ساعت قدیمی یادگار مادر افتادم که حدود

 9 سالگی از او هدیه گرفته بودم...به سالروز تولدم

بند و رنگی نداشت...میان اسباب های پر غبار گذشته که رنگ و بوی

قشنگی داشت پیدایش کردم ...بچه گانه نبود! آن زمان هم برای سنم بزرگ

بود...اما تا رمق داشت چرخشش را نگاه کرده بودم و همیشه برایم سوال بود

 دنبال چه می دود چنین شتابان...آخرش که چه؟

یاد وفاداریش افتادم که بارها گمش کردم و مرا یافت...

مثل اینبار پشت سالها انتظار

چه به روزش آورده بودم من؟!باورتان نمی شود... ساعت زیبایم که به آن

 زیبایی نداشتم... چنان از ریخت افتاده شده بود که اگر بگویم هنوز دوستش

 دارم بیش از گذشته، به من خواهید خندید

اما وای اگر باران ببارد...ساعت دیگرم زیر باران زنگ خواهد زد!

پ.ن: بدترین لحظات زندگیمو دارم سپری می کنم

دلم برای روزای آروم قبل تنگ شده

تشنه ی یک لحظه آرامشم

دیگه از گریه کردن هم که تنها راه خالی شدنه خسته و متنفر شدم

داغونم

برام دعا کنید

خیلی دعا کنید خیلیییییییییییییییی

یه روز یه احساس در ذهن چنان بزرگ و عظیم می شه که کسی به عمرش ندیده باشه و یک روز

دیگه چنان حقیر و احمقانه که بشریت سرزنشت کنه و یادش لکه ی ننگی توی خاطرات زندگیت بشه.

باقیه روزای بعد از این دو روز رو هم در سرگردانی و پوچی به سر می بری و هیچ وقت نمی فهمی کدوم

حست واقعی بوده.

تا یه روز خسته بشی ٬ از هر چه احساس و سرگردانی و پوچی که کشیدی. اون روز دیگه آدمی هستی

 که برای رها شدن ٬ جونت رو هم معامله می کنی.

همه ی بنیان ها و بنیاد های حسی و مادی که ذره ذره ساختی و به اصطلاح با چنگ و دندون نگه

داشتی٬ در نظرت فقط بت هایی می شن که یک آن وجودت رو پر از هراس می کنند از اینکه" برای در هم

 شکستنشون دیر نشه!"

و آن لحظه که تبر بر دست می گیری تا فرو ریختنشونو تماشا کنی شاید با ضربه ی اول یا حدود بین دو

ضربه ی اول٬ چیزی به کوچکیه اشک های شور مزه ی دلتنگی رخنه هایی رو برای همان دروغ احساس

در وجودت باز کنه.

و کارت به جایی برسه که در خلوتت زانو بزنی کنار تکه هایی از وجودت که شکستی و در دست

بگیریشونو ملتمسانه کنار هم بگذاریشون تا بلکه به هم بچسبند.

می دونی اینا فانی تر از اونین که با تموم شدنشون چیزی رو از دست بدی ...اما طاقت نمی یاری

قطعا اینبار آگاهی که احساس یک دروغه٬اما می پذیریش چون...

هر طور مایلید قضاوت کنید.

وقتی یک روز صبح بیدار بشی و ببینی" تنهایی" بالای سرت نشسته و بهت خیره شده چه حالی پیدا

می کنی؟

وقتی شب با هزار فکر و تجدید نظر و هزار برنامه بخوابی و صبح این امید و شور باشه که ناگهان بیدارت

می کنه ...بعد با اولین صدایی که می شنوی فرو بری تا عمق توی ناامیدانه ترین مردابها....چه حالی پیدا

 می کنی؟

وقتی کارای امروز خونه رو با کلی انگیزه و نشاط  از پیش پذیرفته باشی و حالا حتی نای بلند شدن از

زمین رو هم نداشته باشی طوری که انگار کمرت شکسته یا له شدی زیر بار تحمیل های دنیا و ناتوانیه

خودت ...دیگه چه انگیزه ای برات می مونه که حتی به کارای شخصیه خودت برسی ....باقی پیش کش

دارم خفه می شم... کمکم کنید